من زخمهای بینظیری به تن دارم اما
تو مهربانترین شان بودی
عمیقترینشان
عزیزترینشان
بعد از تو آدمها
تنها خراشهای کوچکی بودند بر پوستم
که هیچ کدامشان
به پای تو نرسیدند
به قلبم نرسیدند
بعد از تو آدمها
تنها خراشهای کوچکی بودند
که تو را از یادم ببرند، اما نبردند.
سَلام بر آنها که پَناهگاهی اَمین
برای لَحظات تَلخ و تَنهایی ما بودند
صدای بی گزند
.️.
ما بیش از اندازه قوی بودیم، مدام میشکستیم، شکستههایمان را بند میزدیم و ادامه میدادیم، اشک میریختیم، اشکهایمان را خودمان با دستهای خودمان پاک میکردیم و دوباره با تمام جسارت روی پاهای خودمان میایستادیم، ما بیش از اندازه قوی بودیم، به کسی تکیه نمیدادیم، با کسی از دردهایمان نمیگفتیم و از کسی کمک نمیخواستیم، ما به قیمت همین قوی بودن از پا در آمدیم، قوی بودن را برای ما بد تعریف کرده بودند.
همه چیز میگذرد و فراموش میشود جز سه چیز
بوی عطر ، خنده ها
و قول هایی که به ما داده بودند :))
‏ما بیش از اَندازه قوی بودیم،
به کسی تکیه نمیدادیم.
با کسی از دردهایمان نمیگفتیم و
از کسی کمک نمیخواستیم،
ما به قیمتِ همین قوی بودن، از پا درآمدیم!
قوی بودن را برایِ ما بَد تعریف کرده بودند...
- نرگس صرافیان طوفان
این جمله خیلی قشنگه ، میگه:
آنچه غیر قابل تحمل بود
انسانها بودند نه زندگی!
• |.
اگر آیندگان بخواهند درباره ما و این زمانه بنویسند، خواهند گفت آنها کسانی بودند که زندگیشان بخشی با ناامیدی گذشت، بخشی با خشم، بخشی با ترس، آونگ میان سه ناخواستنی، لغزان و لرزان.
کاش همه ی زن ها مردی را داشتند که عاشقشان بود ...
مردی که حرف هایشان را می فهمید...
ظرافتشان را به جان می خرید...
و روزانه چند وعده ؛
از زیبایی و خاص بودنشان تعریف می کرد...
و کاش مردها ؛
زنی را کنارشان داشتند که عاشقش بودند...
که به آنها تکیه می کرد ... و قبولشان می داشت ... آن وقت جهانمان پر میشد از زنانی که پیر نمی شدند ،
مردانی که سیگار نمی کشیدند ،
و کودکانی ؛
که انسان های سالمی می شدند...
روزی خواهی فهمید که قویترین انسانها همانهایی بودند که شبها میگریستند و صبحها با لبخند برخاستند.
سلام بر آنان که
زندگی مجبورمان کرد
بی آنها روزگار بگذرانیم
حالآنکه آنها در قلبمان
زیباترین داستانها بودند..
#محمود_درویش