از رفتنت ناراحت نشدم،
از این ناراحت شدم که تو بدون جنگیدن، منو وِل کردی.

نمی‌شه انکار کرد که زندگی زبر و خشن و گاهی هم حال بهم زنه اما لذت‌هایی هست که باهاشون می‌تونیم زندگی رو‌ لطیف کنیم، باید لذت‌های زندگی رو بچشیم، هرچی می‌خواد باشه، عشق، هنر، ورزش، … حتی جنگیدن.

جنگیدن، جنگیدن، جنگیدن، من از جنگیدن تا سر حد مرگ برای به دست آوردن هرچیز، حتی چیزهای کوچک، خسته‌ام.

هرکس
در
حالِ
جنگیدن
با
غمی
است
که
ما
از
آن
خبر
نداریم!


. .

‏تا یه سنی فک میکنی بابا اشتباه کرده، بعدتر میگی نه، مامان کم گذاشته!
اما وقتی واقعا بزرگ میشی،
میفهمی هیچ‌کدوم بلد نبودن چی درسته!
هر دو با زخمای خودشون جنگیدن و تو شدی نتیجه‌ی اون جنگ ناتموم.
از یه جایی به بعد، دیگه تقصیر اونا نیست،
تصمیم با توئه؛
زخما رو ادامه بدی، یا درمانشون کنی!

تا یه سنی فکر میکنی بابا اشتباه کرده بعدتر میگی نه مامان کم گذاشت، اما وقتی واقعا بزرگ میشی میفهمی هیچ کدوم بلد نبودن چی درسته، هر دو با زخم‌های خودشون جنگیدن و تو شدی نتیجه اون جنگ ناتموم، از یجایی به بعد تقصیر اون‌ها نیست تصمیم با توعه زخم‌ها رو ادامه بدی یا درمانشون کنی.

خسته نبودم فقط دیگه ارزش جنگیدن نداشت.

من میخواستم تو همه‌ی ”نمیشه“ های خودت رو حل‌ کنی ولی خب شاید جون جنگیدن نداشتی..

اگه من نتونم بشینم کنارت و بگم چقدر از این دنیا متنفرم، چقدر زخمی و خسته‌م از جنگیدن و تو با بغلت آرومم نکنی، بودنمون کنار هم دیگه به چه دردی می‌خوره؟

جنگیدن، جنگیدن، جنگیدن، من از جنگیدن تا سر حد مرگ برای به دست آوردن هر چیز، حتی چیزهای بسیار کوچک، خسته‌ام.