دوباره می‌سازمت وطن!
اگرچه با خشتِ جانِ خویش...
(عشق وطن، اما با زبانی عاشقانه).

جای که خدا نقطه میذاره، علامت سوال نذار
[ رهایش کن، مرنجان خویشتن را ]

این جمله رو خوندم به دلم نشست ، میگه:

تو خود بهانه خویشی ، پی بهانه مگرد!
• |.

این جمله رو دوست دارم ، میگه:

باش با خویش ، رهگذران میگذرند
• |.

این میم مالکیت خیلی دلچسبه...
تا جایی که جناب سعدی هم تو قرن هفتم یه اشاره ای بهش کرده:
جان برافشانم اگر سعدی خویشم خوانی…

‏خویش را گم‌کرده‌ام در سنگلاخِ زندگی.

_ ابوتراب جلی


.

چقدر این حرف نادر ابراهیمی بهم انگیزه میده میگه :

این بزرگترین و پُر دوام‌ترین خواهش من از توست :
مگذار غم ، سراسرِ سرزمینِ روحت را به تصرفِ خویش درآورد و جای کوچکی برای من نگذارد 🤍

به آنان که ما را رها نمودند
در خاک خالی،
بی‌آب و بی‌گیاه،
بی‌هیچ اشک و آه بگویید:
ما ریشه در خویش داشتیم
و سبز گشتیم و سبز شد بهار…!

بهترین جمله ایی که خوندم ، میگه:

من رها در تنهایی خویشم ،
مرا از چه میترسانی!
• |.|

Your life begins when you hold your destiny in your hands.

زندگیه شما از زمانی شروع می شود که اختیار سرنوشت خویش را در دست می گیرید.