کپشن های مربوط به داخل

یه چیزایی هست؛
نه میشه نوشت نه میشه به زبون
آورد و نه میشه فراموش کرد،
همونا می‌شن چروک های صورت،
موهای سفید، سردرد، معده درد،
بداخلاقی‌های گاه و بیگاه.

نوشته بود:
خیلی از آدم‌های امروزی به خودشون زحمت نمیدن یه نفر رو کشف کنن!
زیبایی هاش رو بیرون بکشن و در برابر تلخی‌هاش صبر کنن، آدم‌های امروز، دوستی های کنسروی میخوان، یه کنسرو که درش رو باز کنن، یه نفر شیرین و مهربون از داخل‍‍ش بیرون بپره و هی لبخند بزنه و بگه حق با توئه...

آقا من اصلا عصبی، بداخلاق، زودرنج، من انبار باروت، ولی تو هم تا کبریت نکشی آتیش که نمیگیرم.

آقا اصلاً ما عصبی، بداخلاق، زودرنج،
ما انبار باروت
ولی شما هم تا کبریت نکشی آتیش نمی‌گیریم که.

قانون پایستگی فقط افسردگی که از بین نمیره، فقط از شکلی به شکل دیگه تغییر پیدا میکنه، یه روز کلا میخندی، یه روز همش گریه میکنی، یه روز خیلی سرحالی، یه روز حوصله هیچ بنی بشری رو نداری، یه روز پر از انگیزه‌ای، یه روز ناامیدترین آدم روی زمینی، یه روز مهربون‌ترینی، یه روز بداخلاق‌ترین، ولی در همه حالت این حس مبهم و سردرگمی که نمیدونی چیه ولت نمیکنه.

روح کمال‌گراها داخل کالبدی گیر کرده که توانش محدودتر از رویاهاشه، و همین تبدیل به درد دائمی‌شون میشه.

یه ‌جاهایی هست که متوجه میشی زندگی فراموشت نکرده— که داخل دست‌هاش نگهت میداره و اجازه نمیده سقوط کنی.

حالم بد باشه، عصبی باشم، از همه دور باشم، غم و رنج داشته باشم، زخم‌هام خونریزی کنن، دوست دارم، حتی شخصیت اجتماع گریزم، شخصیت بداخلاقم و اون شخصیتم که هیچ کس رو به جز خودش دوست نداره، تو رو دوست داره.

گل من گاهی بداخلاق
و خودخواه بود
ولی اون تنها گل من بود .️

با کسی ازدواج کنید که سر به سرتون بذاره، بتونه شما رو بخندونه و از خنده شما ذوق کنه، آدم‌های بداخلاق فقط پیرتون میکنن، زن و مرد هم نداره.