ما حیف بودیم عزیز من
تلاشگر بودیم ، مهربون بودیم ، مسئولیت پذیر بودیم ، پای کار بودیم ، با اراده بودیم ، باهوش بودیم ، متعهد بودیم ، منضبط بودیم ، از خودگذشتگی داشتیم ، ولی حیف بودیم واسه این دوره از تاریخ ، واسه این نقطه از جغرافیا
حیف بودیم عزیز من ..

بعد‌ها که زمان گذشت
متوجه می‌شویم چقدر درست بوده که با اصرار کسی را نگه نداشتیم.
همه‌ی ما لایق رابطه‌ای هستیم که در آن برایمان تلاش کنند،
دوستمان بدارند و به ما احترام بگذارند.
آدم‌هایی که شک دارند،
هنوز درگیر رابطه‌ی قبلی هستند
و یا علاقه‌ی مشخصی به ما ندارند،
نمیتوانند امنیت و عشقِ یک رابطه را تامین کنند.

و ما رؤیایی بیشتر از یک زندگی که شبیه زندگی باشد نداشتیم.

ما؟ ما زخمی آغوش‌هایی هستیم، که به امن بودن صاحبانشان ایمان داشتیم.

بزرگ ترین و شدیدترین آسیب روحی
زخم خوردن از کسانی است
که انتظار داشتیم از ما
محافظت و پشتیبانی کنند

ما دلبری بلد نبودیم، وایسادیم ،سیگار کشیدیم و رفتنِ اونایی که دوسشون داشتیم و تماشا کردیم ..

داشتیم باهم بحث میکردیم قبلش دستش تو دستم بود، فقط نمیدونم چرا وقتی بحثمون بالا گرفت دستم رو محکم‌تر از قبل فشار میداد، وقتی همه چی آروم شد بهش گفتم چرا اینطوری میکردی؟ گفت حتی اگه ازت ناراحت باشم حتی اگه بد وبیراه بهت بگم باز هم نباید دستم رو ول کنی و بری، تو باید همیشه بمونی.

ما زخمی آغوش هایی هستیم که به اَمن بودن صاحبانشان ایمان داشتیم...!:)
• |.

‏یکی از پرآسیب‌ترین حالتای خودشیفتگی برای کساییه که خودشیفتگیشون حول «من بیش‌تر از بقیه سختی کشیدم» میچرخه. فکر می کنم جا داره درباره‌اش تامل کنیم چون بیشتر ماها به دلایل بسیار، زندگی سختی داشتیم -یا داریم- و باید دقت کرد این سختی منجر نشه به «پس از بقیه محق‌تر و سزاوارتر هستم»

صادق هدایت :

با هم که بودیم ، احتیاج به حرف زدن نداشتیم، درد همدیگر را می‌فهمیدیم 🤍

♡