از رفتنت ناراحت نشدم،
از این ناراحت شدم که تو بدون جنگیدن، منو وِل کردی.

‌
با بعضی از شعر‌ها می شود مرد؛ مثل این شعر از نزار قبانی:

"رفتنت؛
آنقدر‌ها هم که فکر می‌کنی فاجعه نیست
من مثل بید‌های مجنون
ایستاده می‌میرم..."


. .

هیچکس به اندازه من دوستت نداره، هیچکس به اندازه من درکت نمیکنه، هیچکس به اندازه من برات پناه نیست، با همه این‌ها اگه رفتی هیچوقت برنگرد چون بعد از رفتنت، هیچکس به اندازه تو برام غریبه نیست.

از رفتنت زیاد ناراحت نمیشم، چون میدونم اگه واقعا برای من بودی، سرنوشت هیچوقت ما رو به مسیری نمیرسوند که تهش تنهام بزاری و بری.

یه جایی خوندم نوشته بود از رفتنت ناراحت نشدم، از این ناراحت شدم که موقع رفتنت زخمی از جنگ برای من رو تنت نبود و چقدر این جمله غم داشت.

پسری که غر میزنه سر مسافرت رفتنت چون فقط ازش دور شدی و نتونستی بری پیشش ؛
اگه گفتید چیه !!


افرین گلی از گل های بهشت🩵
⁴'⁷

آنچنان که می‌پنداری، رفتنت اندوهگین نبود؛
که من همواره چونان بید مجنون، ایستاده می‌میرم…!

از رفتنت ناراحت نشدم، از این ناراحت شدم که یطوری رفتی انگار ساده‌ترین و بی‌اهمیت‌ترین آدم زندگیت بودم.

تو حق داری که در سکوت بزاری و بری بعضی وقتا هست که خیلی تحمل میکنی تا بعدا قدرت توضیح دلایل رفتنت رو پیدا کنی.

از رفتنت زیاد ناراحت نمیشم؛ چون میدونم اگه واقعا برای من بودی، سرنوشت هیچ‌وقت مارو به مسیری نمیرسوند که تهش تنهام بزاریو بری.