زندگی به من آموخت که هیچکس ما را دوست ندارد!
آنها فقط به ما عادت کرده اند؛ به حرفهایمان، صداهایمان، خنده‌‌هایمان، مدتی از نبودمان که بُگذرد فراموشمان میکنند و به نبودمان عادت میکنند! تنها چیزی که برایشان از ما باقی میماند خاطره‌هایمان است که گاهی بعضی از آنها را با خود مرور میکنند! و بعد به نبودمان میخندند و با خود میگویند: آدمِ احمقی بود ..

هرکس یه رفته‌ای داره ک به رفتنش هنوز عادت نکرده.

‏زندگی می‌گذرد و به مرور نسیم‌ ملایمی از نخواستن بر وجودت می‌نشیند و حتی آنچه را که بیشتر از همه می‌خواهی،دیگر نمی‌خواهی و این نخواستن به عادتی مداوم در قلبت تبدیل می‌شود

♡

آدم ذره ذره به اینکه اتفاق‌های زندگیش رو به هیچکس نگه عادت میکنه.

من رو با فاصله گرفتن تست نکنید ، آدم جالبی نیستم زود عادت میکنم به نبودتون.

یه جا خوندم نوشته بود:
ما انقدر بدبختی کشیدیم که که به خوشبختی عادت نداریم،هرچیزی که واسه آدم غیرعادی باشه
ترسناکه،حتی اگه خوشبختی باشه!

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

ما از نور و بارون و آیینه ایم
نباید به تاریکی عادت کنیم .🤍

♡

آرزو می کنم خنده ات تنها به عادتِ مرسوم
عکس گرفتن نبوده باشد و تو خندیده باشی
در آن لحظه از ته دل چرا که خنده تو،
جهان را زیبا می کند....🤍

این عادت تظاهر ب قوی بودن، غمگین نشدن، بی‌تفاوت بودن بالاخره ی جایی کار دست آدم میده، احساساتی ک ب زور چپوندیش تو ی کمد و فکر کردی دیگه تموم شده...

عمیقا خسته‌ام.

عادت کنید
خودتون را به کسی یاد آوری نکنید
یادم رفت توجیه خوبی نیست ..