یه جایی از زندگیت یهو به خودت میایی
میبینی هیچکس تو زندگیت وجود نداره که
خود واقعی تو رو دیده باشه یا حتی بشناسه
حتی یه نفر... واقعا هیچکس ! همونجاست
که میفهمی مجبوری به خودت تکیه کنی :)

تا حالا به دلخوشی‌های کوچیکت
فکر کردی؟
به همونایی که هر روز میبینی
و خیالت راحته برای
همیشگی بودنشون 🫧

اتفاقا باید باهات رودربایستی داشته باشن باید حد خودشون رو بدونن، اجازه نده کسی باهات شوخی کنه، یه روز میفهمی هر بار که بی احترامی میبینی، تهش وصله به همون روزهایی که اجازه دادی همه باهات راحت باشن

یه وقت‌هایی یه شکلی از آدمی رو میبینی که میترسی، وایمیستی فکر میکنی که بقیه تصوراتت از اون آدم تو همه وقت‌وقت‌هایی که با هم میگذروندید اصلا درست بوده یا غلط؟ فکر میکنم این میشه همون از چشم افتادن.

‏آدم‌ها بهت قول میدن ‏تو سخت‌ترین لحظه‌ها کنارت باشن، اما یهو میبینی که همون‌ها سخت‌‌ترین لحظه‌ها رو خودشون برات رقم زدن.

‏هیچکس در مورد این صحبت نمیکنه که چقدر سنگین و ناامید کننده‌ست وقتی بعد از کلی تلاش فکر کردی بالاخره حالت داره بهتر میشه ولی یه روز رندوم بیدار میشی و میبینی فقط میخوای بمیری.

یه وقت‌هایی یه شکلی از آدمی رو میبینی که میترسی، وایمیستی فکر میکنی که بقیه تصوراتت از اون آدم تو همه وقت‌هایی که با هم میگذروندید اصلا درست بوده یا غلط؟ فکر کنم این میشه همون از چشم افتادن.

ولی هیچی لذت بخش تر از این نیست که میبینی آدمای عوضی زندگیت گیر یه عوضی تر از خودشون افتادن.

اون وقتی که یه روز کامل گوشیتو خاموش میکنی بعد که روشنش میکنی میبینی از یه نفر کلی تماس از دست رفته و مسیج داری که نوشته«کجایی نگرانتم» همونو نگه دار باقی که صبر میکنن تا آنلاین شی تا بعد بگن کجا بودی رو هم بریز دور به همین سادگی ...

زانویِ غم بغل گرفتی؟
مگه زندگیِ چندمته که توقع داری هیچ
اشتباهی نکنی؟
غصه نخوریا، یهو میبینی خدا برات دری
رو باز میکنه که تو حتی اون درو نزده بودی.