We are born involuntarily, we enter life involuntarily, we live with people involuntarily, we suffer involuntarily and in the end we die involuntarily. So what is the point of this life?
بی اختیار به دنیا میایم،بی اختیار وارد زندگی میشیم،بی اختیار با افرادی زندگی میکنیم،بی اختیار عذاب میکشیم و در آخر بی اختیار میمیریم. پس این زندگی به چه دردی میخوره..؟️
درسته که دوباره چشم تو چشم میشیم
ولی دیگه مثل قبل نگات نمیکنم.
شد شد ،نشدم از کنار هم رد میشیم وانمود میکنیم همدیگرو نمیشناسیم…
دیگه جونم قد نمیده برای غصههای آدمهای دنیا، حتی غصههای کوچیک خودم هم برام سنگین شدن، چه برسه به غمهای بزرگ و دور، بعضی وقتها ما بیاحساس نمیشیم، فقط دیگه ظرفیت قلبمون تموم میشه.
درسته روزای سخت میان و میرن
ولی ما دیگه اون آدم همیشگی نمیشیم.....
به نظرم اینکه بعضی از دیگران فقط وقتی با ما کاری دارن، بهمون پیام میدن، واقعا مشکلی نداره. ما نمیتونیم به همه نزدیک باشیم و دائما از همه خبر بگیریم. ظرفیت روانی و احساسی ما محدوده. اما ناگهان در موقعیتی گرفتار میشیم و یادمون میاد کسی ممکنه بتونه بهمون کمک کنه. خب باید درخواست کنیم. و در مقام کسی که ازش کمک خواسته شده، اگر بتونیم، چرا کمک نکنیم؟ فقط چون اون دیگری هر هفته به یاد ما نبوده؟
هنوز با هم کل کل میکنید؟ ‏هنوز واستون مهمه آخرین بار کی پیام داده؟ ‏هنوز شک دارید بهش بگید دوستش دارید؟ ‏هنوز واسه یه اشتباه کوچیک، واسه یه سوتفاهم ساده، از آدمهای زندگیتون میگذرید؟ ‏بابا مگه از فردا خبر دارین؟ داریم یکی یکی تموم میشیم، ‏بچسبید به اندک آدمهایی که واستون باقی موندن.
در خونوادەهای ایرانی
حفظ آبرو همیشه مهمتر از حفظ سلامت روان بوده؛
برای برنده شدن در برابر مردم
به خودمون می بازیم
و در نهایت میشیم یه تعداد روانی آبرومند!
ما زندگی نکردیم
فقط نقش بازی کردیم که آبرومند باشیم
و اونقدر از قضاوت مردم ترسیدیم
که از تارو پود دلخوشی چیزی برامون نموند!!!
بالاخره تموم میشه،
درسته که ما اون ادم سابق نمیشیم
ولی درست میشه ،
احوال پرس هم باشیم ،
مراقب هم باشید …
نمیدونم کی نیاز داره این رو بشنوه ولی وقتی میفهمی میتونستی بهتر حرف بزنی، رفتار کنی یا واکنش نشون بدی، خودت رو سرزنش نکن و ببخش، بیشترمون تا وقتی چیزی یاد نگرفتیم همون کاری رو میکنیم که بلدیم، وقتی چیزهای جدید یاد میگیریم کم کم تغییر میکنیم و بهتر میشیم.