کپشن های مربوط به واهمه

آدم امن اونیه که بهت این فضا رو میده که بدون هیچ واهمه‍‍‌ ای کنارش ضعیف‌ترین حساس‌ترین زودرنج‌ترین خسته‌ترین و ناتوان‌ ترین ورژن خودت باشی.️

♡

در یادم، محبوب‌ترین شخصی که تا کنون شناخته‌ام باقی می‌ماند، همین و بس.
دیگر نه امیدی دارم، و نه واهمه‍‍‌ای.

.حتی اگر با من حرفی نداری
باز هم با من حرف بزن. مثلا بگو : چه خبر ؟
تا من از خبرهایی که تو از آن‌ها خبر نداری برایت بگویم ...
از روزهایی بگویم که تو نبودی
از دردهایی بگویم که تنهایی کشیدم
حتی اگر هم برایت مهم نبود باز هم بگو واقعا ؟؟
تا چانه‌ام گرم شود و شاید آن بین‌ها خسته شوم
هیچ وقت در مقابل من سکوت نکن
من از سکوت واهمه دارم، سکوت اصلا علامت رضایت نیست؛
من هر چه سکوت دیدم همان رفتن بود..!



#فاطمه_شریف

من همیشه از ۳۰ سالگی واهمه داشتم
ولی الان که ۳۳ سالمه میگم
خیلی سالهای باحالیه
حوصله هیچ کار اضافه ای نداری
شروع جدید؟ نه مرسی فقط همینا که دارم رو تکمیل می کنم
تمرکز رو اهداف ۱۰/۱۰
زندگی آروم و آفتابی
حسرتم اینه که کاش از ۲۰ سالگی ۳۰ سالم بود
نمی فهمی چی میگم تا ۳۰ نشه

تو برای من چیزی هستی شبیه دریا؛
بر من چیره میشوی
مجذوبم میکنی
شیفته‌ ام میکنی
حتّی در عین حال
ترس در دلم مینشانی
از بی‌ حدّی‌ ات واهمه دارم...

.#دلنوشته

یچیز جالبی که یبار تو یکی از کتابام خوندم این بود که بسیاری از کودکان وقتی نسبت به مرگ و مردن آگاه میشن، بصورت ناهشیار با خودشون عهد میبندن که هیچ وقت سرمایه گذاری کاملی روی زندگیشون نکنن و هرگز به شخصی دلبسته نشن! چون میدونن که روزی زندگی به پایان میرسه و شخص محبوبشون رو از دست میدن. پس در بزرگسالی ممکنه از ورود به رابطه و دوست داشتن یه فرد ترس و واهمه داشته باشیم. پس ما یا انتخاب میکنیم که با وجود فانی بودن دنیا زندگی کنیم، یا بخاطر هراس برای از دست دادن افراد مورد علاقه ی زندگیمون، روی به محدود سازی خودمون میاریم و در جبهه مرگ می ایستیم تا زندگی!

قشنگ ترین جمله ایی که خوندم ، میگه:

ما به فردای پر از واهمه عادت داریم...
• |.|

آدم امن اونیه که بهت این فضا رو میده که بدون هیچ واهمه‍‍‌ای کنارش ضعیف‌ترین، حساس‌ترین، زودرنج‌ترین، خسته‌ترین و ناتوان‌ترین ورژن خودت باشی.

تو برایِ من چیزی هستی شبیه دریا!
بر من چیره می‌شوی، مجذوبم می‌کنی، شیفته‌ام می‌کنی؛ حتی در عین حال ترس در دلم می‌نشانی، از بی‌حدی‌ات واهمه دارم…

می خواست مرا ،
گرچه که مغرور ترین بود ...
می خواستمش ،
خاص ترین مرد وفادارِ زمین بود !
افسوس ولی ؛ قسمت و تقدیر ، نمی خواست !
بینِ من و او ... فاصله انداخت !
او حامی و انگیزه ی من بود ، رسید از ره و دنیای مرا ساخت ...
کامل شده بودم ،
عاقل شده بودم !!!
امروز ولی بی پر و بالم !
از کلِ جهان ، واهمه دارم ...
بی امنیتِ شانه ی مردانه ی یارم ؛
انگیزه ندارم ... !
تنها و غریبم ،
مجنون و خمارم !
انگار جهانم ، همه خالیست ،
او نیست ..
او نیست ...
او نیست ....

#نرگس_صرافیان_طوفان