دردناک ترین بخش پذیرش زمانی هستش که میپذیری اصلا ارزشش رو نداشت، ارزش تمام انرژی و وقت و خوبیهایی که از جون مایه گذاشتی، زخمهایی که در ازاش خوردی و فرسودگی که در تار و پودت نشست، گریههایی که شب و روز کردی، اهمیتهای زیادی که دادی، اصلا ارزش این همه غرامت رو نداشت.
متاسفانه از یه جایی به بعد باید این حقیقت رو بپذیریم که “آدما حق انتخاب دارن” و شما ممکنه حتی انتخاب اول عزیزترین هاتون نباشین.
"به یاد داشته باشید: هر چه بیشتر انتظار داشته باشید که همه چیز به شکل خاصی باشد، ناامیدتر خواهید شد. زندگی را همانطور که هست بپذیرید.
به این شکل آزاد خواهید بود."
Accept what comes and allow it to leave when it’s time.
آنچه می آید را بپذیرید و به آن اجازه دهید تا زمانی که وقتش رسید ترکت کند.
تو روانشناسی اصطلاحی هست به اسم دوسوگرایی این دقیقا برای زمانیه که در حد تنفر از کسی ناراحتی ولی چون دوستش داری تحمل میکنی و میپذیری مثل همونجا که حسین صفا میگه غمت غمگینم کرده اما دوستت دارم.
‏همونقدر که مسئولیت پذیری مهمه، همونقدر هم فهمیدن اینکه مسئول همه چیز نیستی مهمه.
شمام یه حس dissociation دارید و نمیتونید بپذیرید این رسما جنگه؟ انگار که این تصویرا مال کشور شما نیست و شما فقط تماشاچیش هستید؟ واقعا یه حال کثافتی دارم که توصیفپذیر نیست
من خیلی آدم احساسی و آسیب پذیری هستم، نمیفهمم چرا هر کی من رو میبینه میگه مگه تو چیزی هم برات مهمه؟ هست، برای من خیلی چیزها مهمه، فقط یکم از دور سخت به نظر میام.
هر چی بزرگتر میشی میفهمی یک سری اتفاقها یا آدمها رو نمیتونی برای مدت طولانی نگه داری. ولی انقدر میارزن که ریسک داشتنشون رو تو همون تایم کم هم میپذیری.
عشق یکطرفه ممکن است دردناک باشد، ولی درد امنی است؛ چون به کس دیگری جز خودمان صدمه نمیزند.
دردی خصوصی و همان اندازه که تلخ و شیرین است، خودانگیخته نیز هست. اما به محض آنکه #عشق، دو جانبه میشود، باید حالت انفعالی و ساده صدمه دیدن را رها کنیم و مسئولیت ارتکاب به گناه را بپذیریم.