‏گاهی وقتا لازمه باور کنین باختین و در اوج ناامیدی بشکنین و عزاداری کنین. دقیقا تو همون لحظه کم‌کم به یک هدف و تصمیم جدید نزدیک میشین...

. .

تو نقطه اَمنِ منی، یه تیکه از قلبمی، جفتِ روحیمی، ذوقِ زندگیمی، امید ادامه دادنی، نورِ چشممی، ضربانِ قلبمی؛ انقدر بهم نزدیکی که انگار، تو خوده منی. تو همه‌یِ چیز‌هایی هستی که بهم زندگی می‌بخشه.

فَإنّی قَریبٌ
من نزدیکم
و به ندای کسی که
مرا بخواند پاسخ می‌دهم ..

من به شخصه دلم برای هرکی سوخت
نزدیکش که شدم دیدم حقشه؛
"دلتون واسه کسی جز خودتون نسوزه."

برای بیگانه‌ها هورمون اوکسی‌توسین، برای نزدیکان کورتیزول.»

‏گاهی آدم متضادترین احساس‌ها رو همزمان تجربه میکنه، هم خوبی هم درونت یه سنگینی حس میکنی، هم دلت میخواد کسی رو در آغوش بگیری هم همون نزدیک شدن تو رو مضطرب میکنه، هم میل به حرف زدن داری هم نیاز به سکوت، هم دلت میخواد یکی باشه بتونی بهش تکیه کنی هم دوست داری دست هیچکس بهت نرسه.

«نمی‌دونم کجای مسیر فکر کردی مهربونی به غریبه‌ها جبران‌کننده‌ی رفتارت با نزدیکانه… اما علم میگه: کیفیت شخصیت آدم، در نحوه‌ی برخورد با حلقهٔ نزدیکش مشخص می‌شه، نه در اجرای نمایش اجتماعی»

هر بار یکی از دوست‌های نزدیکم زنگ میزنه و دقایقی حتی به چرت و پرت گفتن میگذره، روح زندگی از نو در من دمیده میشه.

مهم‌ترین خط قرمزم با آدم‌ها دروغه
و همیشه نزدیک‌ترین دوستام، بزرگ‌ترین دروغ‌ها رو بهم گفتن....

. .

اونجایی که عزیزترین و نزدیکترین آدم زندگیت تو عصبانیت حرف دلشو بهت میزنه و قلبت هزار تیکه میشه با حرفش همونجا یه بار میمیری...