زندگی به من آموخت که هیچکس ما را دوست ندارد!
آنها فقط به ما عادت کرده اند؛ به حرفهایمان، صداهایمان، خندههایمان، مدتی از نبودمان که بُگذرد فراموشمان میکنند و به نبودمان عادت میکنند! تنها چیزی که برایشان از ما باقی میماند خاطرههایمان است که گاهی بعضی از آنها را با خود مرور میکنند! و بعد به نبودمان میخندند و با خود میگویند: آدمِ احمقی بود ..
در نهایت دریافتم که خودم باید این روح خسته را تیمار کنم، خودم باید دستان مشت شده انسان در آینه را باز کنم و خودم باید به او صلح بیاموزم، خودم باید از من مراقبت کند، خودم باید پرستارش باشم، خودم باید دوستش باشم، خودم باید نگرانش باشم، خودم باید تن زخم خوردهام را به خانه بازگردانم، برایش قهوه دم کنم، خودم.
ماه هیچوقت وفادار نبود. یک شب بود و یک شب نبود. اما تمام شعرها برای او شد، درحالی که آفتاب همیشه یکسان درخشید و کسی برایش شعر نگفت.
شرایط بهانه است انسان اگر کسی را دوست داشته باشد
برایش جنگ به پا میکند …
ـکسی را چنان دوست داری که برایش بجنگی ؟
از جنگ ها برگشته ام ، با زخم ها و موی سپید و یاد گرفتم صبور باشم و به تماشا قانع ..
صدای بی گزند
.️.
برای مردم زندگی نکن، تباه میشوی.
غمگینترین آدمها کسانی هستند که برداشت دیگران برایشان زیادی مهم است...
من پذیرفتهام که برای آدمهای اندک شماری میشود حرف زد، برایشان رفیق بود و از سویشان امید رفاقت داشت‏...
طولی نخواهد کشید که لبخند خواهی زد و خواهی گفت:
خدایا، این بیشتر از چیزی است که برایش دعا کرده بودم.
. .
گاهی با خودم میگم کاش آدم بیتفاوتی بودم، مثل کسی که رفتار دیگران برایش اهمیت ندارد اما متاسفانه آدم حساسیام، زود میرنجم و بیشتر از هر چیزی که باید درگیر فکر و خیال میشم.
‏آدمی را دارید که وقتی از زندگی خسته میشوید، شما را دوباره به زندگی برگرداند؟
«و من از تو برایشان گفتم…»