من دوام آوردم
نه چون قوی بودم
چون یک‌نفر باید دوام می‌آورد
تا بقیه به او تکیه کنند ..

زندگی به من آموخت که هیچکس ما را دوست ندارد!
آنها فقط به ما عادت کرده اند؛ به حرفهایمان، صداهایمان، خنده‌‌هایمان، مدتی از نبودمان که بُگذرد فراموشمان میکنند و به نبودمان عادت میکنند! تنها چیزی که برایشان از ما باقی میماند خاطره‌هایمان است که گاهی بعضی از آنها را با خود مرور میکنند! و بعد به نبودمان میخندند و با خود میگویند: آدمِ احمقی بود ..

میدونی
از چی دردم میگیره؟!
هیچوقت
اون چیزی که براتون بودم،
برام نبودین :)

از وقتی دارمت
دیگه یادم نمیاد چقدر غم داشتم..
چقدر غرق بودم تو تنهاییام..
چقدر خنده هام کمرنگ بود و بی جون..
چقدر بی انگیزه بودم و ناامید..
آخه تو با اومدنت حال خوبو تزریق
وجودم کردی..
جای همه رو برام پر کردی
و شدی همه کس من..
تو با اومدنت جون دادی به خنده هام..
شدی امید و دلگرمی برام،
خیلی خوشحالم که دارمت نورِ زندگیِ من

نقش بازی نمی‌کنم، اگه باختم خودم بودم، بردم هم خودم بودم.

من از اونی که دلداریش میدادم، غمگین‌تر بودم.

تنها خوبی اکسم این بود که هیچ روز خاصی برام خاطره نذاشت، نه تولدم پیشم بود، نه ولنتاین، نه شب یلدا، نه چهارشنبه سوری، نه عید، نه هیچی، دمت گرم پسر وگرنه الان افسرده بودم.

پرسید او هم هنوز تو را به یاد دارد؟
با لبخندی غمگین به او گفتم من وقتی که کنارش بودم هم فراموش شده بودم.

‏هر روز بیدار میشم و نقش آدمی رو بازی میکنم که از هیچ چیزی نمیرنجه و اذیت نمیشه و هرشب همه‌ اون رنج‌هایی که توی طول روز کنار گذاشته بودم رو بغل میکنم و میخوابم، اگر که بخوابم.

‏تو اولین و آخرین کسی بودی که
حاضر بودم بخاطرش انقدر کور و احمق باشم‌ .