در نهایت زندگی ، به این نتیجه رسیده‌ام
که آرامش ، نتیجه‌ی انتخاب آدم های درست است 🤌🏻

♡

در نهایت شب که برمیگردی خونه میفهمی بازیگر خوبی هستی
و نقشت رو خوب بازی کردی و کسی نفهمید که چقدر غمگینی.

در نهایت دریافتم که خودم باید این روح خسته را تیمار کنم، خودم باید دستان مشت شده‌ انسان در آینه را باز کنم و خودم باید به او صلح بیاموزم، خودم باید از من مراقبت کند، خودم باید پرستارش باشم، خودم باید دوستش باشم، خودم باید نگرانش باشم، خودم باید تن زخم خورده‌ام را به خانه بازگردانم، برایش قهوه دم کنم، خودم.

شب‌ها ، وقتی دیگران
به خواب می‌روند
زندگیِ من تازه آغاز می‌شود
سکوت و تاریکیِ شب
برای من نهایتِ زیبایی است .

نهایت اندوه آنجاست که حس می‌کنی تو استعداد شاد بودن را داشتی و ذاتاً از جنس تاریکی نبودی؛ اما نورها تو را تنها گذاشتند و به آغوش سیاهی سپردند.

ولی یکی باید مثل جمال ثریا بیاد و مو رو از شونه هامون کنار بزنه، گردنمون رو از پشت ببوسه و آهسته کنار گوشمون زمزمه کنه:
من معشوق تو
من همسر تو
من برادر تو
من پدر تو
من حتی رفیق توام،
هر کدام را که نخواستی، آن دیگری توام.
منی که تنهایت نخواهم گذاشت....

من «برونگرای تایمردار» هستم؛ نهایتا ۵ یا ۶ ساعت بتونم برون بگرام . بعدش میخوام برم یه گوشه از تنهاییم لذت ببرم.

‏من دوستم بیوفته تو چاه، پشت سرش میرم. چون حتما اون چاهه جالب بوده، خوش میگذشته که دوستم رفته توش. نهایت پشیمون هم شدیم دو نفره پشیمون بشیم بهتره......

‏یه بیماری هست به اسم "اروتومانیا"؛
این بیماری اینطوریه که ؛
تو از شخصی که دوستش داری
تصویری می‌سازی که از
خود واقعیش پیشی گرفته
و در نهایت شخصیت اصلی اون فرد
باعث ناراحتیت میشه!
فکر میکنم خیلی هامون درگیر این بیماری باشیم

. .

کتاب هردو در نهایت میمیرند بدون سانسور :)))